หงุดหงิดคงดีกว่าเศร้า

27 มีนาคม 2552

วันนี้มาถึงที่ทำงานราวๆแปดโมงครึ่ง เพราะไปกินโจ๊กกับนุท

พอมาถึงก็มีแต่นศ.ฝึกงานค้าาา เพราะวันนี้เขาไปประชุมกัน

ก็เลยนั่งว่าง นั่งเล่นSudoku อ่านหนังสือบ้าง จนราวๆสิบโมง

ก็ไป install office 2007 ที่ฝั่งเซลล์อีก

ก็ลงได้ไป2เครื่อง 1เครื่องสำเสร็จ อีกเครื่องไม่สำเร็จ

แบบพอเปิดตัว setup แปปเดียวมันก็ปิดไปของมันเอง- -

วันก่อนมีพี่xx(censor) ชีป่วยมาก เรารอเขาลง office นี่ละ

รอนานมาก เราเลยเอามือถือวางไว้ที่โต๊ะเขาทำงาน

ละจู่ๆเขาก็หยิบโทรศัพท์ไปเปิดแบบรับโทรศัพท์เลย

เราก็หยิบมาแล้วถามว่า”เธอทำอะไร” แบบโมโหมาก

เขาชอบมาแหย่เราเล่น แต่เรื่องส่วนตัวก็คือส่วนตัว ไม่มีมารยาท

แม้คนที่โทรมาเป็นเพื่อนก็เถอะ แบบป่วยมาก ละตลอดเวลา

ชีจะชอบมาแหย่เราตลอด แต่บรรยากาศแบบเรารู้ว่าเขาไม่ได้แหย่ธรรมดา

แหย่แบบความรู้สึกไม่ใช่เพื่อนนะ หงุดหงิดมากกกกกกกกกกกก

ละวันนี้้ชีก็เอาอีกคะ ตอนเรากำลังรอลงoffice ชีก็เข้ามาพูด

ว่าทำไมเราไม่แต่งหน้าบ้าง ทำไมปล่อยตัวแบบนี้หรือไรนี่ละ

คนอื่นเขาแต่งหน้ากันทำไมไม่แต่ง เราก็ตอบไปว่า

ทำไมต้องเป็นเหมือนคนอื่น ทำไมต้องทำ?(อยากจะพูดต่ออีกแต่เกรงใจ

พี่ที่เขาทำงานอยู่นะ เพราะเข้าอยู่ใกล้ๆเรา) ชีก็บอกต่อว่า

ก็แต่งหน้าเข้าสังคมอะไรงี้ เราก็ไม่สนใจ หันหลังไม่คุยเลย

ละหงุดหงิด เลยไปเข้าห้องน้ำ แบบไม่อยากอยู่ใกล้ สักพักชีก็ไปแถวห้องน้ำอีก

ป่วยเว่อร์ เราเลยเดินออกมาหามุมอยู่ของตัวเอง

พอเที่ยงครึ่งก็ลงไปกินข้าว ตอนก่อนกินก็แอบโทรไปเล่าให้กระเทยฟัง

แบบว่าป่วยมากกกกกก ละก็ไปกินข้าว พอกินเสร็จเราก็นั่งนิ่งๆเฉยๆ

นายเบ้นซ์ก็ทักว่า(นายคนนี้ลักษณะนิสัยเหมือนนายต่อพงษ์มากๆๆๆๆๆ)

“เนี่ย เหนกินข้าวเสร็จทุกวันก็นั่งเหม่อตลอดเลย” เราก็ยิ้มๆ(ก็เราเศร้านิหว่า)

เราก็เลยคุย เพราะคิดว่าไงตอนพวกเขาขึ้นมันจะเหลือเวลาหลายสิบนาที

เราก็กะจะไปนั่งคนเดียวในร้านอูบองแปงอีก แต่ปรากฏว่าวันนี้เขานั่งคุยที่โต๊ะ

จนหมดเวลา อดนั่งเลย ละก็ขึ้นไปทำงาน ก็ไม่มีไรทำอยู่ดีนั้นละ

วันนี้เขางดโลกร้อน ปิดไฟตั้งแต่เที่ยงถึงบ่ายสอง ก็เลยไปนั่งเล่นฝั่งเซลล์

ก็เจอพี่แอนคอลเซนเตอร์ เขาก็ชวนเราไปเข้าห้องน้ำญ แบบมันมืดมาก

เขาหาเพือนเข้านะ พอออกมาเขาก็ถาม ว่ามีแฟนยัง เราตอบว่า…….

เขาก็บอกแปลกกก เราบอกว่า…….. เขาก็บอกว่าไม่นานก็……………

ละก็ไม่ได้พูดไรต่อ ละก็กลับไปฝั่งที่ทำงาน วันนี้ไม่ค่อยทำไร

มีทำแผนที่ แบบจิ้มไปว่ามีตู้เอทีเอ็มที่ไหน กับเข้าไปดูห้องอะไรนี่ละ

มีของเก็บเยอะเว่อ เหมือนห้องพี่โหงว แต่ห้องพี่โหงวเหมือนเก็บของที่

ต้องส่งให้ลูกค้า แต่ห้องนี้ไม่ใช่นะ เพื่อนก็ชี้การ์ดไรไม่รู้ราคาตัวละสองล้าน

เริ่ดเว่อร์ หน้าตาก็บ้านๆ ทำไรได้ไม่รู้ หลังจากนั่งก็เห็นเพื่อนแกะเร้าเตอร์นะ

เลยกะจะถ่ายวงจรเล่น ปรากฏว่านายxx คนนั้นชีมาทำเปนแกล้งอีกละ

ใช้กล้องของ iPhone ถ่าย มันก็ไม่ได้เริ่ดอะไร แบบเวลาจะถ่ายให้ชัดต้องนิ่งสุดๆ

แต่ชีมาปัดๆๆๆมือเรา ทำให้ถ่ายไม่ได้ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง เปนสิบๆเว่อร์

ป่วยมากๆๆๆ พอเขาปิดเร้าเตอร์เราก็เลยถ่ายไม่ได้ ชีก็ทำเป็นดีใจ ละพูดว่า

“ฮะฮะ โดนแกล้ง” ป่วยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คิดในใจเป็นผู้ญต้องอดทน ออกไปทำงานจริงไงก็ต้องเจอคนป่วยกว่านี้ละมั้ง

เลยทนๆแม่งไป- – ตอนเย็นก็นั่งคุยเล่นกับเบ้นซ์(คล้ายต่อพงษ์) กับเบ้นซ์(ม.กรุงเทพ)

กับพี่หวาน พี่เขาเล่าว่าที่ออฟฟิศเนี่ยเพิ่งทำบุญไปเมื่อ 4 มีนาคมที่เพิ่งผ่านมาเอง

เพราะมีพี่ฝั่งออฟฟิศเขานั่งอยู่ในห้องคนเดียว ละเห็นเงาแว่บไปแว่บมาราวๆตีสาม

เหนหลายครั้งละ ละฝั่งเซลล์ราวๆเที่ยงคืน มีพี่ผู้ญเขาอยู๋คนเดียว ได้ยินเสียงเก้าอี้ล้ม

พอเข้าไปดูก็ไม่มีค้าาาา บางทีเหนคนใส่ชุดขาวคะ ละเป็นบ่อยมาก

เขาเลยให้พระมาทำบุญ ก็คุยเล่นไปมากับนายเบ้นซ์ ละนายxxก็เดินมาพูดว่า

คุยกันขนาดนี้แลกเบอร์โทรกันหรือยังละ เราก็… ไม่สนใจค้าาาา ป่วยมากๆเลย

ที่เราคุยกับเบ้นซ์บ่อยเพราะเขาเหมือนนายต่อพงษ์นะ(ไม่ได้สนิท

อะไรมากมายขนาดเพื่อนญ แต่ถ้านับแบบเพื่อนชายก็ถือว่าสนิทกว่าทั่วไปนะ)

แบบบรรยากาศมันเหมือนกันนะ เราเลยคุยกับเขาได้บ่อยกว่าคนอื่นนะ

ละก็กลับราวๆหกโมงเย็นค้าาาาาา วันนี้ไม่คค่อยทำไรเลย

อารมณ์หงุดหงิดคงดีกว่าเศร้านะ… อย่างน้อยก็ตอนนี้

อดนั่งร้านอุบองแปงเลย เสียดาย

วันที่ 7,8 เมษายน เห็นเขาว่ามีเทรนนนน ดีใจ จะได้ความรู้แล้วอิอิ